Με αφορμή το πανέμορφο δημοσίευμα της Μανταλένας, μπήκα στον πειρασμό να ξαναγράψω δύο τελευταία κείμενα για να ξαναπώ ότι ακριβώς είχα ξαναπεί τον Οκτώβριο του 2006.

Τα κείμενα αυτά το είχα γράψει όταν μπήκα στο blogspace και αφορμή ήταν αφενός η ίδια η Μανταλένα (την οποία τότε δεν ήξερα αλλά επιτέλους γνώρισα) και ο «διωγμός» της και αφετέρου η ανάγκη να καταδείξω την ανηθικότητα και υποκρισία που κρύβεται πίσω από την «κραταιά ηθική», που οι περισσότεροι άνθρωποι κουνάνε ως παντιέρα μέσα στο εικονικό περιβάλλον, ευελπιστώντας να κάνουν το άυλο πανομοιότυπο του πραγματικού με μόνο σκοπό, τι άλλο, την εξουσία σ’ όλες τις μορφές της …

Και για όσους ακόμα αναρωτιούνται αν είμαι γυναίκα ή άντρας τους πληροφορώ πως μπορούν να έρθουν να με δουν το τετραήμερο 18-21 Ιανουαρίου 2007 στο 1st Berlin Porn Film Festival in Athens στο Gagarin 205 που θα συμμετέχω (ελπίζοντας να δω και τη Μανταλένα εκεί)…

————————————- ————————————-
06 Οκτ 2006
Ο μύθος του διαδικτύου!

Αχχχχ, αχχχ! μη καλέ τζίμη! με πόνεσες!

[Παράθεση από magica: Ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο έπεσε στην αντίληψη μου. Αν και βαριέμαι να το μεταφράσω αυτή τη στιγμή για να σας δώσω μια περιληψή του, προτείνω να το διαβάσετε μόνοι σας.]

Λοιπόν μπαίνοντας στο θέμα να πω για την ανωνυμία στο δίκτυο που εν μέρει υπάρχει αλλά είναι αδύνατον να υπάρξει πλήρης ανωνυμία διότι τότε ΠΩΣ θα έφταναν οι πληροφορίες στον υπολογιστή σου κι ο δικός σου ΠΟΥ θα τις έστελνε, άρα μη τρελαθούμε κι άλας πια! Είσαι ανώνυμος αλλά ο “ταχυδρόμος” σε ξέρει, απλό. Το ίδιο κι η αστυνομία. Μη το παραζαλίζουμε τώρα.

Αχχχχ, ωχχχ!

Όμως αυτό που έχει ουσία είναι το άλλο, είναι εκείνοι οι τρελαμένοι με τις προβλέψεις που θυμίζουν μέντιουμ κι έχουν και ον λαιν τεστ απόδειξης φύλου!
(link στη παράθεση and test your SEX!)
Να πούμε και γι αυτά τα “τεστ” πως στηρίζονται πάνω σε πιθανότητες οι οποίες έχουν προκύψει με στατιστικές σε συγκεκριμένο δείγμα ανθρώπων που ζουν σ ένα τόπο κι έχουν τις ίδιες συνήθειες. Από αυτά τα δείγματα ΑΦΑΙΡΟΥΝΤΑΙ οι “άκρες” (πάντα κανόνας στη στατιστική) για να μπορέσουν να βγάλουν “ασφαλή ποσοστά”.

Βέβαια έχω ένα πρόβλημα. Κάθομαι ανάποδα στη καρέκλα μου σκυμμένη επειδή αποφάσισα σήμερα να κάνω ένα tribal στη μέση μου χαμηλά για να δείχνω σέξυ. Γι αυτό δυσκολεύομαι να δακτυλογραφώ αλλά από την άλλη ξεχνάω τον πόνο. Τιν ωρθρογραφεία τιν αίκανα απώ αναίκαθαιν λάθωσ.

Τώρα τα λέω όλα αυτά και πιθανολογώ πως τίποτα και με καμία δύναμη ένα “πρόγραμμα” δεν μπορεί να προβλέψει ανθρώπινες συνήθειες και μάλιστα απευθυνόμενο σε όλο τον κόσμο όπου ζουν άνθρωποι με διαφορετικά κοινωνικά χαρακτηριστικά, διαφορετικές κοινωνίες και διαφορετικοί κοινωνικοί ρόλοι και “κατασκευές”*1.
Θα έλεγα μάλιστα ότι τεχνικές που υποδεικνύουν έμμεσα τον τρόπο συμπεριφοράς μας είναι ΚΑΙ επικίνδυνες διότι επιδοκιμάζουν ή αποδοκιμάζουν οτιδήποτε θεωρείται ως αποκλίνουσα συμπεριφορά ενώ “ορίζουν” τον τρόπο συμπεριφοράς μας.

Αλλά κι αυτό δεν θα μας πείραζε ιδιαίτερα όμως το κακό είναι πως “μπριζώνουν” τους χρήστες του δικτύου που ασχολούνται με την ανεύρεση της “αλήθειας” του απέναντι, ξεχνώντας πως ουσιαστικά ο εαυτός μας είναι στο δίκτυο ένας εικονικός ρόλος που εκφράζει ένα κομμάτι του εαυτού μας αναμεμιγμένο και με κάτι φαντασιακό που του δίνουμε εμείς.

Σας φαίνεται περίεργο ή ύποπτο αυτό?

ωχχχ!

Κι όμως, ακριβώς την ΙΔΙΑ συμπεριφορά έχουμε και στην κοινωνία όπου ζούμε και φερόμαστε σύμφωνα με τις αρχές που γαλουχηθήκαμε μιας και μας έχουν ήδη βάλει τα όρια καθώς και τις συνθήκες που αποδοκιμάζουν ή επιδοκιμάζουν τις κατευθυνόμενες επιλογές μας. Κρατάμε όμως για τον εαυτό μας ιδιαίτερα και προσωπικά στοιχεία που είτε τα θάβουμε είτε τα βγάζουμε σε λίγους έμπιστους (σπάνιο).

Φώναξα λοιπόν το Jimmy που είναι τώρα με το μηχανάκι πίσω μου και με “τρυπά”. Πονάω αλλά δε ξέρω τι έχω πάθει, έχουνε πρηστεί οι… ρώγες μου! Σου ‘χει συμβεί ποτέ αυτό?

Ετσι οι απόλυτοι ΨΕΥΤΕΣ είναι εκείνοι που στο δίκτυο υποστηρίζουν πως είναι… ΑΚΡΙΒΗ αντίγραφα του πραγματικού! Τότε είτε στερούνται φαντασίας ή είναι φοβερά απελευθερωμένοι ή κρύβουν ΟΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ μπορείς να φανταστείς για έναν άνθρωπο.
Στο διαδίκτυο έχεις την ευκαιρία, επειδή δεν αντικρύζεις την ομορφιά ή την ασχήμια, το ΜΟΥΝΙ ή τον ΠΟΥΤΣΟ, να γνωρίσεις το ΠΝΕΥΜΑ. Ο απέναντί σου έχει ένα “γένος” (δηλαδή γεννήθηκε με ΠΟΥΤΣΟ ή ΜΟΥΝΙ) αλλά δεν έχει “φύλο” δηλαδή είναι πληροφορία, είναι άυλος. Το “φύλο” του όπως και την εν γένει συμπεριφορά του μπορεί να την πλάσει κατά πως εκείνος επιθυμεί. Μπορεί να ναι ο σουπερμαν, μπορεί να λέει υπέροχα και λυρικά παραμύθια, μπορεί να γαμιέται κάθε μέρα, μπορεί να κάνει οτιδήποτε που τον ιντριγκάρει πνευματικά κι αυτό είναι η πρόκληση.

Βέβαια η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Αντί να πάρουμε την ευκαιρία και ν αρχίσουμε να μιλάμε για πληροφορίες, γνώσεις, ιδέες, όνειρα, γαμήσια και σεξ, εμείς αρχίζουμε να θέλουμε, αυτό το εικονικό που γνωρίζουμε να το “κάνουμε” και να τ “ακουμπήσουμε” στο πραγματικό. Προσπαθούμε δηλαδή να “πραγματικοποιήσουμε” τη φαντασία!
Είναι δεδομένο πως θα αποτύχουμε βέβαια. Ο όμορφος ποιητής απέναντί μας είναι ψιλικατζής και γράφει τετράστιχα πουλώντας τσιγάρα. Ο Γόης με το μεγάλο πούτσο είναι οικογενειάρχης πολύτεκνης οικογένειας που φαντασιώνεται υπέροχους υγρούς κόλπους για το αδύναμο πουλάκι του τις νύχτες. Η σούπερ πηδηχταρού γκόμενα δουλεύει μερόνυχτα σε διαφημιστικό γραφείο και όταν γυρνά σπίτι της τα βράδια φαντασιώνεται τον σουπερ γκούφη να τη λυτρώνει από τη μιζέρια της σε έκδοση κλούνευ. Όσο για τη παραμυθατζού λυρική δε τολμά να μιλήσει γι αυτά στη τράπεζα που δουλεύει μετρώντας λεφτά που δεν είναι δικά της από το πρωί μέχρι τις τρεις.

Είναι το τρίτο μου tattoo γιατί νιώθω πολύ όμορφα κοιτάζοντας τις “ζωγραφιές” επάνω μου. Ερεθίζομαι περισσότερο κι είμαι πιο ερωτική! Δε συμφωνείς κι εσύ?

Έτσι, όλοι οι παραπάνω, βρίσκουν τον εικονικό παράδεισο στο δικτυο όπου ότι συμβαίνει εκεί δεν είναι ψέμα αλλά παράλληλα είναι! Δεν είναι ψέμα διότι οι πρωταγωνιστές το ζουν οι ίδιοι και το διαμορφώνουν. Από την άλλη είναι. Διότι ακόμα κι αυτό που διαμορφώνουν το κάνουν με τους ίδιους κανόνες που χρησιμοποιούν και στον πραγματικό κόσμο. Και ο πραγματικός κόσμος είναι το βασίλειο της υποκρισίας και του ψέματος.

Έτσι καταλήξαμε να παίρνουμε εργαλεία που δεν καλοκαταλαβαίνουμε σε τι χρησιμεύουν και μ’ αυτά ν’ αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν η (τυχαία) ματζικα είναι γυναίκα? Δηλαδή ξεχνώ τι είπε, γιατί το πε, αν μ άρεσε, αν είναι ένα πνεύμα επικοινωνίας, ένας αξιόλογος άνθρωπος, αλλά αυτό που με νοιάζει είναι… ΕΧΕΙ ΜΟΥΝΙ ή ΕΧΕΙ ΠΟΥΤΣΟ? Κι αν έχει διαλέξει να ταυτίζει το εικονικό της φύλο*2 με το γένος*3 τοτε… ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΗ!

Αχχχχ, ωχχχ!

Απίστευτη ειρωνία!
Απίστευτη υποκρισία!
Απίστευτη μαλακία!

Ευτυχώς ο jimmys δεν καταλαβαίνει τίποτα σ’ αυτά, είναι επαγγελματίας αλλά δε ξέρω τι να κάνω. Μια οι τσιμπιές και τα τρυπήματα στο κώλο μου, μια οι θηλές μου να ορθώνονται!

Μα καλά, θ αναρωτηθείς τώρα γιατί κάθισε να τα γράψει όλα αυτά? Ποιο είναι το “ζουμί”.
Μη ψάχνεις εύκολες λύσεις, κάτσε ν αναρωτηθείς για τον εαυτό σου.
Τι ζητάς εδώ μέσα.
Τι ψάχνεις?
Ποιο το νόημα όλων αυτών?
Κάποτε πίστευα ότι οι μπλογκερς ήταν το ζωντανό κομμάτι της κοινωνίας.
Το ελευθεριακό.
Το όμορφο, το ανένταχτο, το ανεξάρτητο.
Μαλακίες!
Κατασκευάσματα κοινωνικά, ακόμα μια τρύπα στη κοινωνική μας χύτρα προς εκτόνωση, άνθρωποι καταπιεσμένοι που αντί να χρησιμοποιήσουν το μέσον για να ελευθερωθούν, το χρησιμοποιούν για να εξουσιάσουν.
Δυστυχώς, όπως είναι γνωστό σε όσους ασχολούνται με τα S/M παιχνίδια, ο εξουσιαζόμενος ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΕΙ τον εξουσιαστή του και επιβεβαιώνει την εξουσία του.
Ακόμα μια φορά…
Ως πότε?

Εντωμεταξύ κάθομαι τουρλωμένη με μισοκατεβασμένο εσώρουχο (το παντελόνι μ ενοχλούσε και το βγαλα όπως και τη μπλούζα για να μαι άνετα) τόση ώρα που θα πρεπε να χα τουλάχιστον ένα πολλαπλό σε άλλες συνθήκες!

* Φύλο και Γένος 1+2=3

Γεννηθήκαμε μ ένα σεξουαλικό όργανο που το λένε είτε ΜΟΥΝΙ είτε ΠΟΥΤΣΟ, αυτό κάνει το θηλυκό και τ αρσενικό, το φυσικό μας γένος.
Κατόπιν μεγαλώσαμε σε μια κοινωνία όπου γαλουχηθήκαμε και εκπαιδευτήκαμε σε ένα κατασκευασμένο ρόλο που ονομάσαμε φύλο, δηλαδή άντρας και γυναίκα. Όσοι δεν τα κατάφεραν τους βρήκαμε ένα τρίτο φύλο και τους χώσαμε στη περιθωριοποίηση. Τους υπόλοιπους συνεχίσαμε να τους προσδίδουμε επίκτητα χαρακτηριστικά οικοδομώντας το κοινωνικά “φυσικό” που τ ονομάσαμε “φυσιολογικό” και που δεν είναι τίποτα άλλο από το ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΑΠΟΔΕΚΤΟ!

ωχχχ!

Οι γυναίκες λοιπόν φοράνε στρινγκ, τακούνια, κουνάνε κώλους, δε βρίζουνε και μιλάνε όμορφα και είναι είδη προς κατάκτηση. Αν διαφέρεις, αν θεωρήσεις πως είσαι διαφορετική τότε για τη κοινωνία είσαι λεσβία, ανώμαλη, φρικιό, οτιδήποτε χαρακτηρισμός μπορεί να σου αποδοθεί για να καταδείξουν την αποκλίνουσα συμπεριφορά σου. Αντίθετα όταν θελήσουν να σε επιδοκιμάσουν σε λένε… ΓΥΝΑΙΚΑ!

Αχχχχ!

Στους άντρες ακόμα χειρότερα! Αυτοί αγωνίζονται για να την έχουν πιο μεγάλη. Είναι οι κατακτητές που -μαύρο φίδι που τους έφαγε- ακόμα και μετά τη κατάκτηση, ακόμα και μες το σεξ, πλέουν ανήμποροι σε πελάγη ανασφάλειας ρωτώντας καθόλου ρητορικά στο τέλος την “κατάκτηση” τους… “σου άρεσε?”. Τότε η εξουσιαζομενη και κατακτημένη -κατά τα αλλά- γυναίκα δίνει το ΟΚ και νομιμοποιεί το αρσενικό φύλο το οποίο μετά μπορεί περήφανο να ισχυριστεί πως είναι… ΑΝΤΡΑΣ!

Καλά οι ρώγες μου αρχίζουν να μ’ ενοχλούν! Η κάτι πρέπει να κάνω με το jimmy ή κάτι πρέπει να κάνω μετά το Jimmy… ή και τα δυο! γουάι νοτ?

χα χα χα χα χα χα

Τα κανονικά παιδιά…

γεννιούνται κανονικά…

μεγαλώνουν κανονικά…

και πεθαίνουν… ΚΑΝΟΝΙΚΑ!

Ωραία! Τέλειωσε και το tattoo! Κάτσε να του ζητήσω να μου το βγάλει μια φωτογραφία να σας τη δείξω κι εσάς. Μόνο μη τη διαδώσετε στο ιντερνετ! Εχω το λόγο σας?

Λοιπόν μ’ αρέσει το tattoo μου. Είναι καταπληκτικό! Ελπίζω τώρα ο Μπάμπης να μου δίνει περισσότερη σημασία και να μη κοιμάται όταν τελειώνουμε το πήδημα! Επιτέλους θέλω μια μέρα να με πάρει αγκαλιά και να μιλήσουμε!
Βαρέθηκα να τα συζητάω όλα μ’ αγνώστους στο μπλόγκ μου!

————————————- ————————————-
13 Οκτ 2006
Bloggers και (S)εξ-ουσία!

Σήμερα που είμαι πτώμα αποφάσισα να ανοίξω τους ασκούς του διαβόλου. Διότι ούτως ή άλλως ο διάβολος θα μας παρει αργά ή γρήγορα.

Μια παλιά ιστορία…

Κάποτε οι προγραμματιστές, αυτοί μάλιστα που ζούσαν σε διαφορετικά μέρη του κόσμου και συνήθως ανέπτυσσαν το ανοιχτό λογισμικό, έπρεπε να βρουν μια φόρμουλα εύκολη προκειμένου να συμπληρώνουν και να εκθέτουν την πρόοδο της δουλειάς τους δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία feedback από τους συνεργάτες τους.

Η μέθοδος των newsgroup είχε αρχίσει να ξεφτίζει και ανάμεσα στ άλλα που δοκίμασαν ήταν και κάποια συστήματα που τα ονόμασαν blogs (μπλοκάκια δηλαδή), όπου στημμένα με μια βασική έκδοση δυναμικής ιστοσελίδας, επέτρεπαν την online ανανέωση διαβάζοντας το πλέον πρόσφατο μήνυμα το οποίο εμφανιζόταν στην αρχή της σελίδας.

Κατόπιν ήρθαν τα χρόνια του μπιγκ μπροδερ κι εμφανίστηκαν οι τσούλες κι οι επιδειξίες που μπορούσαν να πηδηχτούν ή να φάνε ενα μπωλ κατσαρίδες για ν αποκτήσουν δημοσιότητα.
Εκείνοι λοιπον πρώτοι ξεκίνησαν να γράφουν διαδικτυακά ημερολόγια για την καθημερινή τους ζωή κι ο κόσμος άρχισε να τα παρακολουθεί.

Στην πορεία αποδείχτηκε πως τα μπλογκς, με τον τρόπο που ήταν στημένα, ήταν μια έξυπνη ιδέα γι αυτόν που χε κάποιες προσωπικές σελίδες και του βγαινε η παναγία να τις ανανεώσει, για ομάδες που είχαν βαρεθεί τα φόρουμς και τα τσατ, για επίδοξους συγγραφείς και -προσοχή εδώ- για αποτυχημένους ή ανέλπιδες δημοσιογραφίσκους ή -τέλος πάντων- γι αυτούς που πίστεψαν πως φταίει η πουτάνα η ζωή που δεν έγιναν χατζηνικολάηδες ή εισαγγελάτοι!

Αφού το φρούτο αυτό το φάγαν στο αμέρικα, είπαμε κι εμείς οι βλάχοι να δοκιμάσουμε και σ όλους άρεσε! Κι ότι αρέσει στους βλάχους… γίνεται ΚΑΙ μόδα!

(Σαράφης στο παρίσι? Σαράφης ΚΑΙ στα τρίκαλα!)

Ακολούθησε το πανδαιμόνιο.
Αυτή τη στιγμή τα ελληνικά μπλογκς είναι περισσότερα από… τους μπλογκερς!
Γιατί εμείς είμαστε έξυπνοι! Δεν μας φτάνει ένα. Τουλάχιστον 5 πρέπει να χουμε. Ενα να παίζουμε τη γυναίκα και να καυλώνουμε το βράδυ. Ενα να το παίζουμε αντρο-τζόβενοι μπας και χτυπήσει φραπέ το γκομενάκι. Ενα για να γράφουμε για τη δουλειά μας και τι χάλια που περνάμε. Ενα για το ποδόσφαιρο… ε, άντε κι ενα τελευταίο για τις… ΕΙΔΗΣΕΙΣ! Μάλιστα, καλά ακούσατε, για τις ειδήσεις!

Τώρα είναι πολλοί που έχουν κι άλλα και κάνουν κι άλλες δουλειές. Εχω ακούσει ότι μέχρι ένας σκύλος έχει μπλογκ. Και μια γάτα. Που έχει κι ονοματεπωνυμο κάτι σε “Δον Ζουάν” αλλά δε θυμάμαι ακριβώς. Γράφει πάντως με καλή ορθογραφία κι έχει μεγάλο… κοινο! (jesus!)

Το κυνό(τυπο) κοινό…

Βρήκαμε λοιπόν το κίνητρο? Μπα! Ούτε καν το πλησιάσαμε!
Γιατί τι να το κάνεις το μπλοκάκι σου αν δεν σε διαβάζει κανείς? Και γιατί να σε διαβάσει? Μα… επειδή… Μ ΑΡΕΣΕΙ! Ε, βέβαια. Ολοι οι μπλόγκερς είναι ΝΑΡΚΙΣΣΟΙ.

Δημοσιεύουν μια μαλακία και χαίρονται, όχι γι αυτό που δημοσίευσαν, μα απ το σχόλιο που θα πάρουν. Και πως διάβολο θα πάρουν σχόλιο? Μα, αφου δημοσιεύσουν, θα βρουν ένα άλλο μπλογκ κι εκεί θα πάνε να γλύψουν. Είναι σίγουρο πως οι υπόλοιποι επισκέπτες, ηδονιστές και ηδονοβλεψίες (οι ριζες του μπιγκ μπρόδερ που λέγαμε) θα σπεύσουν στο προφίλ και κατόπιν στο μπλογκ.

Κι επειδή είμεθα κι ευγενικός λαός και το γλύψιμο το θεωρούμε και ευγένεια, θα ανταποδώσουμε βάζοντας λινκς, υπερλινκς, περμαλινκς, κουτσολινκς και γενικά οτιδήποτε για να επιτύχουμε να μπούμε στο κλαμπ των σπουδαίων.
Κι όχι μόνο αυτό, αλλά θα μοιράσουμε και το μπλογκρολλ μας στους καινούργιους που το αποζητουν ως άσχετοι και προβατα κι έτσι χτίζουμε μια κοινότητα ανεγκέφαλων σκύλων που το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι η γλοιώδης γλώσσα τους και η… ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!

Μπλογκ = KING (όχι ο στήβεν, ο Λάρρυ)

Ενα κομμάτι των μπλογκερς (αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους έξυπνους) βγάζουν το ρόλο του δημοσιογράφου και μάλιστα του μαχόμενου! Αντιγράφουν και αναπαράγουν τις ειδήσεις του ιν.τζιαρ και του φλάς.τζιαρ (μη τρελλαθούμε και στη δουλειά, ενα κλόπυ πέηστ είναι αρκετό!) και τις ντύνουν με εκφράσεις μεγαλύτερου ΓΔΟΥΠΟΥ απο αυτές που δημοσιεύουν οι εφημερίδες!

Φωνασκούν αγελάζοντας, αναμασούν ξεφυσώντας, μόνος σκοπός ο εντυπωσιασμός και η δήθεν προσκόληση στο ιδανικό του ανεξάρτητου, τίμιου, μοναδικού… παρουσιαστή ειδήσεων!
Ανάλυση ον-λάιν ποδοσφαιρικού καφενείου, λογικά άλματα βλακείας και στείρα πολυξερία είναι το ψωμί της κυρά-κατίνας που το πρωί διαβάζει μπλογκς στη δουλειά και το μεσημέρι εσπρέσσο στο σπίτι. Λίγο αργότερα θα φτιάξει κι εκείνη μπλογκ, δεν αμφιβάλλω καθόλου!

Μπλογκ = KING (όχι ο λάρρυ, ο στήβεν)

Ενα άλλο μεγάλο κομμάτι είναι οι συναισθηματικοί. Αυτοί δεν είναι ικανοί να τα βγάλουν πέρα με τους προηγούμενους παρλαπίπες. Εχουν όμως… ΣΥΝ-ΑΙΣΘΗΜΑ! Ετσι ανοίγουν μπλογκς δακρυβρεχτα εξιστορωντας ανόητες καθημερινές μαλακίες εμπλουτισμένες με μικρά ποιηματάκια δηθεν ευαισθησίας προκειμένου να δείξουν πόσο η μοίρα ήταν σκληρή μαζί τους.

Κανένας από αυτούς δεν αυτοκτονεί βέβαια. Ελπίζουν όμως πως με τη λύπη και το συναισθηματισμό-αλά-φώσκολο θα προσεγγίσουν τον άλλο μπλόγκερ σχολιαστή κι έτσι θα φτιάξουν ένα διανοουμενίστικο κύκλο “μαμαδων βορείων προαστείων”, γιατί μέχρι εκεί φτάνει τ όνειρό τους και η καλλιέργεια που… καλλιεργούν! Αγαπημένος τους εκδοτικός οίκος οι “μοντέρνοι καιροί” κι ο “λιβάνης”.

Μπλογκ = KING (ούτε ο λάρρυ, ούτε ο στήβεν, το σάιζ είναι που μετράει)

Τώρα υπάρχουν κι άλλοι διάφοροι μπλογκερς, πολλών λογιών. Κάποιοι από αυτούς γίνονται έρμαια της μόδας και των “καιρών” και μπαίνουν στο στόχαστρο εκείνων που ζητούν… λεφτά! Κι επειδή η αγοραπωλησία ναρκωτικών είναι ακόμα παράνομη στα μπλογκς σκέφθηκαν να πουλήσουν… τα ίδια τα μπλογκς!

Ποιες ευαισθησίες, ποια γραπτά, ποιες ενημερώσεις και άρθρα. ΟΛΑ στο βωμό του χρήματος και της εξουσίας. Ετσι γεννήθηκαν οι “πρωτοπόροι” (όχι στα μπλογκς, στις εκδόσεις). Ο κύκλος τους μεγάλωσε κι οι πρώτες προτάσεις ήρθαν. Δια-φημίζονται και σ άλλο τόπικ.

Κι έτσι κλείνει ο κύκλος ξεκινώντας τον κώνο.

Η Μεγάλη επιτυχία!

Επαιξε ρόλο βέβαια κι η εποχή. Εδώ εκδίδουνε το λιακόπουλο, τους μπλόγκερς, που χουνε και δικό τους “κοινό”, που με τη σειρά του περιμένει εναγωνίως τη “σειρά” του, δεν θα εκδώσουνε? Μωρέ θα τον εκδώσουνε και θα τον βάλουνε φάτσα κάρτα στην πρωτοπορεία να βγάζει και μάτι!

Τα δε αυτά κι ο “μεγάλος”, σου λέει, ώπα! εδώ είμαι 200 χρόνια μαθουσάλας με δικό μου σάιτ, δουλεύω τα ελληνικά φαρσί, να μη μπω κι εγώ στο χορό? Ασε που χω και μια ποιότητα, έχω βγάλει και καμμιά δεκαριά χιλιάδες βιβλία, έχω βγει και μια παλιά φωτογραφία με το τσάτσο (τον πρώην πρόεδρο) που μου έγραψε ιδιόχειρα “με αγάπη τσίκης”, δε γεννήθηκα στη δραπετσώνα! Εχω κι εγώ το δικαίωμα.
Μόνο που μπερδεύτηκε λίγο κι αντί να φτιάξει μπλογκ έκανε ένα τσατ που όμοιό του δεν έχει ούτε το γιαχού! Δε βαριέσαι όμως, είναι όμορφο, θυμίζει τα νυφοπάζαρα στις κωμοπόλεις που πέρναγες απο κει να κοζάρεις και να σε κοζάρουνε, είναι πλέον ΜΑΣΤ!

Κι έτσι βγήκε κι η τρίτη ηλικία στο κυνήγι με τη δεύτερη κι οι δυο μαζί ομοιάζουνε πια με την πρώτη που, αμόλυντη καθώς είναι, κοιτάζει με γουρλωμένα τα ματάκια της τις άλλες δύο απογοητευμένη κι αναρωτιέται:
κι εγώ κάποτε ΕΤΣΙ ΘΑ ΓΙΝΩ?

Μπλογκ = The Last Frontier

Κι έχουμε σήμερα τα πάντα ή μάλλον τα άπαντα των μπλογκς να μας αγχώνουνε και να μας υπενθυμίζουνε καθημερινά πως τελικά ο Λόγος είναι η αφορμή για να μιλήσουμε αλλά άχρηστος μας είναι όταν δεν έχουμε να πούμε…
.
.
.
.
.
Τ Ι Π Ο Τ Α

να, όπως σήμερα, αναρωτιέμαι… μετά τα μπλογκς… τι?…